پرشين اس ام اس

ياد گرفتم كه عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست. ياد گرفتم كه عشق يعني فاصله و فاصله يعني 2 خط موازي كه هيچگاه به هم نمي رسند. ياد گرفتم در عشق هيچكس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري، تنهاتري.

آنكس كه مي گفت دوستم دارد، عاشقي نبود كه به شوق من آمده باشد. رهگذري بود كه روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت. صداي خش خش برگها همان آوازي بود كه من گمان مي كردم ميگويد: دوستت دارم.

ومن تورا به كسي هديه مي دهم كه از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.

كاش قبل از خداحافظي بهت مي گفتم كه چشمات فقط يه بهونه بود واسه آروم كردن خودم. اصل كار خودت بودي وگرنه چشماي همرنگ چشماي تورو بازم ميشد پيدا كرد.

در شيريني بوسه غرق بوديم كه ناگهان شوري اشك را بر لبانم احساس كردم و فهميدم كه اين بوسه جدايست.

اي دوست دلت هميشه زندان من است، آتشكده عشق تو از آن من است. آن روز كه لحظه وداع من و توست، آن شوم ترين لحظه عمر من است.

گفتمش بي تو چه ميبايد كرد؟ عكس رخساره ي ماهش را داد. گفتمش همدم شبهايم كو؟ تاري اززلف سياهش راداد. وقت رفتن همه روميبوسيد، به من ازدور نگاهش راداد. يادگاري به همه داد و به من، انتظار سرراهش را داد.

گفتمش دل ميخري گفتا به چند، گفتمش دل مال تو تنها بخند. خنده اي مستانه كرد و دل ربود، تا به خود باز آمدم او رفته بود. دل ز دستش روي خاك افتاده بود، جاي پايش روي دل جا مانده بود.

مرد تنها بودم اما بي تو تنها تر شدم، آتشي افسرده بودم ليك خاكستر شدم. باغ جانم از بهار مهر تو گلخيز بود، فصل پاييز جدايي آمد و پر پر شدم.

دوست خوب و مهربون خيلي زود از دست مي ره، ولي يه دوست بد و نامهربون تا ابد واست مي مونه. دلم مي خواست اوني كه دوستش داشتم بد بود!

زباغ خاطراتم هرگز نخواهي رفت. ومن هرگز نخواهم برد از ياد، نگاه مهربانت را...

زندگي به من آموخت چگونه اشك بريزم، ولي اشك نياموخت چگونه زندگي كنم. تو به من آموختي چگونه دوستت بدارم، ولي نياموختي چگونه فراموشت كنم.

به من ميگفت: آنقدر دوستت دارم كه اگر بگويي بمير مي ميرم. باورم نمي شد. فقط براي يك امتحان ساده به او گفتم بمير. سالهاست كه در تنهايي پژمرده ام. كاش امتحانش نمي كردم.

يافتن دوستان خوب سخت است. سخت تر از آن ترك آنهاست. فراموش كردنشان غير ممكن است.

آنگاه ندانسته عاشق شدم. دانسته گريه كردم و دانسته درون خود شكستم. نگاهم سراسر اشتياق بود، نگاهم حاكي از تپيدن قلبم بود، نگاهم لبا لب نياز بود، نگاهم شِكوه از تنهايي بود. نگاهش... نگاهش خنده بود، نگاهش شيطنت بود، نگاهش بي مهري بود، نگاهش شكستن قلبم بود، نگاهش ردِ نگاهم بود.

به آساني در يك دقيقه مي توان يك نفر را خرد كرد، مي توان در يك ساعت يك نفر را دوست داشت، مي توان در يك روز عاشقش شد، اما يك عمر طول مي كشد تا بتوان يك نفر را فراموش كرد!

كاش قلبم درد تنهايي نداشت، چهره ام هرگز پريشاني نداشت. برگهاي آخر تقويم عشق، حرفي از يك روز باراني نداشت.

چي بگم باز بگم دوست دارم؟ باز بگم ديوونتم، عاشقتم، چي بگم؟ ازعشق هميشه ماندگار بگم يا از آرزوهاي محال؟ عشقي كه من به تو دارم هميشه موندگاره، اما رسيدن به تو آرزوي محاله. تو بمون با دل خوشيهات، من ميمونم با دلواپسيهام. تو بمون با عشق هميشه موندگار، من ميمونم با آرزوهاي محال.

نگو بار گران بوديم رفتيم، نگو نا مهربان بوديم و رفتيم. آخه اينها دليل محكمي نيست، بگو با ديگران بوديم و رفتيم.

سر كلاس رياضي بود كه استاد اومد و دو خط موازي كشيد خط پاييني نگاهي به خط بالايي كرد و عاشقش شد. خط بالايي هم نگاهي به خط پاييني كرد و تو دلش عاشقش شد، در همين هنگام بود كه استاد داد زد دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند.

عاشقي يكشب است و پشيماني هزار شب. حالا هزار شب پشيمانم كه چرا يكشب عاشق نبودم!

عشق بها دارد! من و تو بوديم و يك دريا عشق. حالا من هستم و يك دنيا اشك. آري... عشق بها دارد!

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد. با وفا ترين دوست به مرور زمان بي وفا شد. اين پرپر شدن از گل نيست از طبيعت است و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است...

شدي چند روزي مهمونم، ولم كردي و داغونم. فريبم دادي انگاري، گمون كردي نميدونم.

در اين دنيا كسي را كه دوست داري، تو را دوست نمي دارد. كسي كه تو را دوست دارد ،تو دوستش نمي داري. اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد، به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است... زندگي يعني اين!

چطور دلت اومد تنهام بذاري بري؟ آخه مگه حرف يا زخم زبوني زدم؟ آره... همش بهونه بود. برو با يارت عزيزم. رها كن منو. الهي عشق قشنگت 100 ساله شه عزيزم. اما يه قول بهم بده. يارتو تنها نذاري كه مثل من اسير بشه. منم يه قول بهت ميدم كه يه روزي فراموشت كنم!

ميشه مثل يه قطره اشك بعضي ها رو از چشمات بندازي! ولي هيچ وقت نميتوني جلوي اشكي رو بگيري كه با رفتن بعضي ها از چشات جاري ميشه!

شنبه: با نگاهي عاشقانه مست شدم! يكشنبه: به او گفتم گرفتارت شدم. دوشنبه: همچو ليلي عاشق صحرا شدم! سه شنبه: بي وفايي كرد و من گريان شدم. چهارشنبه: اسير هجرانش شدم. پنج شنبه: او رفت و من درعاشقي فاني شدم! جمعه: بي او تنها شدم و از تنهايي...

مرگ آن نيست كه در قبر سيه دفن شوم، مرگ آن است كه از خاطر تو با همه خاطره ها محو شوم.

پيداست هنوز شقايق نشدي، زنداني زندان دقايق نشدي. وقتي كه مرا از دل خود مي راني، يعني كه تو هيچ وقت عاشق نشدي. زرد است كه لبريز حقايق شده است، تلخ است كه با درد موافق شده است. شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي، پاييز بهاريست كه عاشق شده است.

قانون دوم نيوتن: عشق در پسرها از بين نميرود، بلكه از دختري به دختر ديگر انتقال پيدا ميكند.

آنچه ما كرديم با خود هيچ نابينا نكرد، در ميان خانه گم كرديم صاحبخانه را.

توي هر گوشه اين شهر، دارم از عشق تو يادي. ميسوزونه منو ياد، دلي كه به من ندادي.

دل در پي عشق دلبرانست هنوز، وز عمر گذشته در گمانست هنوز. گفتيم كه ما و او بهم پير شويم، ما پير شديم و او جوانست هنوز.

رحم كن بر دل بي طاقت ما اي قاصد، نا اميدي خبري نيست كه يك بار آري.

آرزوي من خوشبختي توست، با من باشي يا نباشي فرقي نميكنه.

تو هم خوشگلي، هم باهوشي، هم زرنگي. آدمهايي خيلي بهتر از من گيرت مياد.

ميرسد روزي كه بي من روزها را سر كني، ميرسد روزي كه مرگ عشق را باور كني. ميرسد روزي كه تنها در كنار عكس من، خاطرات كهنه ام را مو به مو از بر كني.

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت، بيچاره از اين عشق فقط سوختن آموخت. فرق من و پروانه در اين است، پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت.

تو اين دنياي ديوونه، كسي عاشق نميمونه. ببين ساختن چقدر سخته، ولي ويروني آسونه.

اشك عاشق ديدني نيست، همه حرفها گفتني نيست. رفتي اما عشقت هرگز، ديگه از ياد رفتني نيست.

افسوس... آن زمان كه بايد دوست بداريم، كوتاهي مي كنيم. آن زمان كه دوستمان دارند، لجبازي مي كنيم. وبعد براي آنچه از دست رفته آه مي كشيم.

گل اگر خشك شود ساقه آن ميماند، دوست اگر دور شود خاطره اش ميماند.

مگر نسرين تني داري در آغوش، كه كردي صحبت ما را فراموش؟

بگويم پاك و صاف و پوست كنده، كه علت چيست كه ميترسي ز بنده؟

ازش پرسيدم چقدر دوستم داري؟ گفت: به اندازه شكوفه هاي بهاري. و چه راست ميگفت، چون شكوفه هاي بهاري مهمون 2 ماه بودند.

ازش پرسيدم چقدر دوستم داري؟ گفت: از اينجا تا خدا. ولي يادش رفت كه بهم گفته بود: خدا از همه چيز به ما نزديكتره.

اگه گلي رو دوست داري نچينش. چيدي پرپرش نكن. پرپرش كردي دور نيانداز. دور انداختي لگدش نكن. لگدش كردي ديگه يادش نكن.

يه روز سراب من و خواب من و شراب من تو بودي و تو، امروز شهاب من و تاب من و عذاب من تو هستي و تو. يه روز بهار من و يار من و قرار من تو بودي و تو، امروز خزان من و زمان من و زيان من تو هستي و تو.

ديشب دلم هواي تو كرد و تو نبودي. چشمانم براي تو باريد و تو نبودي. آن يادگاري زيبا برگ گل سرخ تصوير اسم زيباي تو بود و تو نبودي. چشمانم تمناي نگاه تو ميكرد در آتش عشقِ تو بود و تو نبودي. آن قامت رعنا كه سفر كرد دلم تنها در حسرت ديدار تو بود و تو نبودي.

چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبه پاي تو سوختن. وچه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن، براي تو گريستن وبه عشق ودنياي تو نرسيدن. اي كاش ميدانستي بدون تو وبه دور از دستهاي مهربانت زندگي چه ناشكيباست.

براي ديدن من دلت را ديده كن. ديدي كه تنهايم؟

مي خواهم فاصله ها را بشكنم تا به تو برسم ولي افسوس فاصله ها درست برعكس دلها شكستني نيستند!

يعني ميشه ما دو تا يه روزي به هم برسيم؟ مهم فقط رسيدنه حتي اگه كم برسيم.

يعني ميشه عاشقي رو رنگش كنيم با سادگي. بدون درد و دردسر بريم سراغ زندگي؟

پلكهاي مرطوب مرا باور كن، اين باران نيست كه ميبارد، صداي خسته ي من است كه از چشمانم بيرون ميريزند.

اگه تنها بودي تو تنهاييت احساس كردي كه تنها بنده تنها فقط تويي ناراحت نباش. چون يكي رو داري كه خودش تنهاست، اما هيچوقت تنهايي رو براي بنده هاش نميخواد. به اون رجوع كن ميبيني كه تنها نيستي.

يك نفر، يك جايي، تمام رويا هاش لبخند توست و زماني كه به تو فكر ميكنه احساس ميكنه كه زندگي واقعا با ارزشه. پس هر وقت احساس تنهايي كردي اين حقيقت را به خاطر بسپار يك نفر، يك جايي، در حال فكر كردن به توست.

در خواب ناز بودم شبي، ديدم كسي در ميزند. در را گشودم روي او، ديدم غم است در ميزند. اي دوستان بي وفا، از غم بياموزيد وفا، غم با همه بيگانگي، هر شب به من سر ميزند.

شبي اشك دو چشمم را برايت هديه مي آرم، دل پرخون خود را من برايت تحفه مي آرم. شبي من قصه دل را برايت بازميخوانم، تمام قصه دل را تو ميداني كه مي دانم.

يك دعا مي كنم بگين آمين... خدايا آنكه در تنهاترين تنهاييم تنهاي تنهايم گذاشت خواهشي دارم... تو در تنهاترين تنهاييش تنهاي تنهايش نزار.

بعضي وقتا چشمام به قلبم حسودي شون مي شه. مي دوني چرا؟ چون تو هميشه توي قلبمي ولي از چشمم دوري.

گويند غروب جاييست كه آسمان زمين را مي بوسد. من امشب براي تو غروب ميكنم. كجايي زمين من؟

دنيا كه هميشه اين جوري نمي مونه. يه روز مياي ميگم نمي خوام و نميشه. خيال نكني هميشه دلم برات مي ميره. يه روزي برمي گردي كه ديگه خيلي ديره. يه روز مياي سراغم كه خيلي وقته رفتم. هزار هزار بهونه از اون نگات گرفتم. اين روزارو يادت باشه، يه وقت نگي نگفتي. اون روزا دورنيست كه به ياد من بازم بيفتي. يه وقتي بر مي گردي كه فايده اي نداره. هر چي سرم آوردي دنيا سرت مياره.

اگر عاشق شدم تو نذار كه بي تاب بمونم، لالايي شبام تويي نذار كه بي خواب بمونم. دارم برات شعر ميخونم شايد به يادم بموني، فقط يه چيز ازت ميخوام هميشه عاشق بموني.

شب براي چيدن ستاره هاي قلبت خواهم آمد. بيدار باش من با سبدي پر از بو سه مي آيم و آن را قبل از چيدن ستاره هاي قلبت روي گونه هايت مي كارم تا بداني اي خوبم دوستت دارم.

مانند مجنون كه ليلا را دوست دارد، مانند ماهي كه دريا را دوست دارد، مانند شاعري كه شعرش را دوست دارد، مانند بلبلي كه صدايش را دوست دارد، من هم تو را دوست دارم. بي تو بودن را براي با تو بودن دوست دارم.

مي دانم روزي با تن خسته و خيس، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهاي چشمم فرود مي آيي. در ميان انبوه مژگانم ميزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را براي هميشه مي بندم تا ديگر دوريت را حس نكنم.

هرگاه دلت هوايم را كرد، به آسمان بنگر و ستارگان را ببين كه همچون دل من در هوايت مي تپند.

يادت در ذهنم و عشقت در قلبم و عطر مهربانيت در تمام وجودم است. عزيزم محبت را در پاكي نگاهت و صداقت را در وجود مهربانت معني كردم وبدان كه زيباترين لحظه هايم در كنار تو بودن است.

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست. تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست. تنهايي را دوست دام زيرا تجربه كردم. تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست. تنهايي را دوست دارم زيرا در كلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد.

چه قدر دوست داشتم تمام دلتنگي هاي اين روز ها را با كسي تقسيم مي كردم؛ و يا كسي بود براي گوش دادن و درد دل كردن. بماند كه آنقدر فاصله زياد شده كه هرچه فرياد مي زنم گويا صدايم را نه تو مي شنوي و نه هيچ كس ديگر!

شايد يه كسي شبا براي اينكه خواب تورو ببينه به خدا التماس مي كنه. شايد يه كسي به محض ديدن تو دستاش يخ مي كنه و تپش قلبش مرتب بيشتر مي شه. مطمئن باش يه كسي شبا به خاطر تو، تو دريايي از اشك مي خوابه. ولي تو اونو نمي بيني. بگرد پيداش كن!

بي تو در خلوت خود شب همه شب بيدارم، آه اي خفته كه من چشم براهت دارم. خانه ام ابري و چشمان تو همچون خورشيد، چه كنم دست خودم نيست اگر مي بارم. كم براي من از اين پنجره ها حرف بزن، من بدون تو از اين پنجره ها بيزارم. جان من هديه ناچيز تقديم شما، گر چه در شان شما نيست همين را دارم. من كه تا عشق تو باقيست زمين گير توام، لااقل لطف كن از روي زمين بردارم.

اگر ميدانستي كه چقدر دوستت دارم، هيچ گاه براي آمدنت باران را بهانه نمي كردي... رنگين كمان من.

اي گل خوشبو به دست كيستي؟ بوي تو آيد ولي خود نيستي!

اي خدا اين وصل را هجران نكن، سر خوشان عشق را نالان نكن. باغ جان را تازه و سر سبز دار، قصد اين مستان واين بستان نكن.

چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبه پاي تو سوختن وچه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن براي تو گريستن وبه عشق ودنياي تو نرسيدن اي كاش ميدانستي بدون تو وبه دور از دستهاي مهربانت زندگي چه ناشكيباست

گاه گاهي به من ازمهر پيامي بفرست، فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار.

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم، چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيايي.

پاي مورچه رو تصور كن. تصور كن جوراب داره. تصور كن جورابش سوراخه. دلم برات اندازه سوراخ جوراب مورچه شده.

يكي بود يكي نبود... وقتي اين يكي بود اون يكي نبود... وقتي اون يكي بود اين يكي نبود... خلاصه ما هم نفهميديم كه كي بود و كي نبود٬ اما فهميديم كه هيچوقت اون يكي با اين يكي نبود!

اگر رفتم تو يادم كن. اگر مردم تو خاكم كن. اگر ماندم در اين دنيا، به مهر خود تو شادم كن.

امروز كه محتاج توام جاي تو خاليست. فردا كه ميايي به سراغم نفسي نيست.

دوست داشتن هميشه گفتن نيست. گاه سكوت است و گاه نگاه. اين درد مشترك من و توست كه گاهي نمي توانيم در چشمهاي يكديگر نگاه كنيم.

كسي هست درين شهر هواخواه نگاهت نشسته است. نگاهي غريبانه به راهت. مبادا كه نيايي...

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا عشق نيست. تنهايي را دوست دارم زيرا دروغي در آن نيست. تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه كردم. تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست. تنهايي را دوست دارم زيرا در كلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد.

به جاي دسته گلي كه فردا بر قبرم نثار مي كني، امروز با شاخه گلي كوچك يادم كن. به جاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم ميريزي، امروز با تبسمي شادم كن. به جاي آن متن هاي تسليت گونه كه فردا در روزنامه ها برايم مينويسي، امروز با پيام كوچكي خوشحالم كن. من امروز به تو نياز دارم نه فردا !!!

آنقدر در ميزنم تا در به رويم وا كني، فرصت ديدار رويت را به من اعطا كني.

اگرعالم رود يادم، تواز يادم نخواهي رفت. به شرط آنكه گهگاهي، توهم ازما كني يادي.

ای عشق مدد كن كه به سامان برسیم، چون مزرعه ی تشنه به باران برسیم. یامن برسم به یار یا یار به من، یا هر دوبمیریم به پایان برسیم.

تو اين روزاي بي كسي، اگه به دادم نرسي. يه روز مياي كه دير شده، نمونده از من نفسي.

تا تو نگاه ميكني، كار من آه كردن است. اي به فداي چشم تو، اين چه نگاه كردن است.

نديده عاشقت شدم، نميدونم چي ميشه. ميخوام يه بار ببينمت، به من ميگي نميشه.

كاش ميشد بوسه بارانت كنم، جان عاشق را به قربانت كنم. اي كه دور از من در قلب مني، با وفا باش كه دنياي مني.

اي كه دور از من در ياد مني، با خبر باش كه دنياي مني. شاديت شادي من، غصه ات غصه من. قلب من خانه تو، خانه ات قلب من است.

وقتي دلت تنگ شد، وقتي چشات تار شد. وقتي ديگه نبود كسي، نبود ديگه هم نفسي. بدون كه اينجا هست كسي، كه تو واسش همه كسي.

نگاهم ياد باران كرده امشب، مرا سر در گريبان كرده امشب. غم و فرياد من از اين و آن نيست، دلم ياد رفيقان كرده امشب.

چه زشت است بريدن بعد از پيوستن؛ بي وفايي بعد از پيوند برادري؛ دشمني بعد از دوستي. (امام علي عليه السلام)

از زمين خوردن كسي شاد مشو كه نمي داني گردش روزگار براي تو چه در آستين دارد. (امام علي عليه السلام)

عابد بي عمل همچون خر آسياب است كه همواره در يكجا ميچرخد و گام پيش نميرود. (امام علي عليه السلام)

سكوت سخن بزرگي است كه خداوند به گوياترين زبانها بخشيده است.

هيچ وقت رازت رو به كسي نگو. وقتي خودت نمي توني حفظش كني، چطور انتظار داري كسي ديگه‌اي برات رازت رو نگهداره.

هر وقت احساس كردي در اوج قدرتي به حباب فكر كن...

هر كجا محرم شدي چشم از خيانت بازدار، اي بسا محرم كه با يك نقطه مجرم مي شود.

يك بچه همواره مي تواند سه چيز به يك آدم بزرگ بياموزد : 1- شاد بودن بدون دليل 2- دائم به كاري مشغول بودن 3- تقاضا كردن آنچه با تمام وجود مي خواهد.

غم و شادي در يك خانه زندگي مي كنند به آهستگي شادي كن تا غم بيدار نشود.

هميشه دو درس را در زندگي خود به ياد داشته باشيد: جسارت در بيان عقيده؛ جرأت در پذيرش اشتباه.

عزيزم اينو بدون كه زندگي بد ترين معلمه چون اول امتحان ميگيره وبعد درس ميده پس سعي كن از اين امتحان سر بلند بيرون بياي

دستت رو بذار روي قلبت. اين ساعت عمرت كه داره تيك تيك ميكنه. جالبه هموني كه بهت زندگي ميده برات شمارش معكوس رو شروع كرده. منتظر باش اما معتل نشو! تحمل كن اما توقف نكن! قاتع باش اما لج باز نباش! صريح باش اما گستاخ نباش! بگو آره اما نگو حتما! بگو نه اما نگو ابدا...

عالم همه هيچ اهل عالم همه هيچ، اي هيچ براي هيچ بر هيچ مپيچ. داني كه ز آدمي چه ماند پس مرگ، لطف است و محبت است و ديگر همه هيچ.

زندگي كتابي است پرماجرا، هيچگاه آنرا به خاطر يك ورقش دور مينداز.

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند به جز مداد سفيد. هيچ كسي به او كار نمي داد. همه مي گفتند: تو به هيچ دردي نمي خوري. يك شب كه مداد رنگي ها توي سياهي كاغذ گم شده بودند، مداد سفيد تا صبح كار كرد. ماه كشيد، مهتاب كشيد و آنقدر ستاره كشيد كه كوچك وكوچك و كوچك تر شد. صبح توي جعبه ي مداد رنگي جاي خالي او با هيچ رنگي پر نشد! (خدا هيچ كس و هيچ چيز بدرد نخوري نيافريده)

درياي بيكران باشي يا گودال كوچك آب، فرقي نميكند. زلال كه باشي آسمان در توست.

زندگي مثل بازي شطرنج مي مونه. اگه بازي بلد نباشي همه ميخوان يادت بدن. ولي اگه خوب بازي كني همه مي خوان شكستت بدن!

وقتي با يك انگشت به طرفه كسي اشاره ميكني و اون رو مسخره مي كني، اگر خوب نگاه كني مي بيني سه ‌تا انگشت ديگه به طرفه خودته.

هميشه افرادي هستند كه تو را مي آزارند با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسي كه تو را آزرده دوباره اعتماد نكني!

قدر دست هايم را بيشتر دانستم و قدر چشم هايم را و تازه فهميدم چه شكوهي دارد ايستادن بر روي دو پا... آن لحظه كه به زمين خوردم!

خوشبين كسي است كه جدول را با خودنويس حل ميكند.

سازنده ترين كلمه "گذشت" است، آن را تمرين كن. پرمعني ترين كلمه "ما" است، آن را به كار ببر. عميق ترين كلمه "عشق" است، به آن ارج بنه. بي رحم ترين كلمه "تنفر " است، از بين ببرش. سركش ترين كلمه" تنفر" است، با آن بازي نكن. خودخواهانه ترين كلمه "من" است، از آن حذر كن. ناپايدارترين كلمه "خشم" است، آن را فرو ببر.

به چيزي كه گذشت غم نخور، به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن.

كاش كودك بودم تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود، اي كاش كودك بودم تا از ته دل مي خنديدم نه اينكه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم، اي كاش كودك بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يك بوسه همه چيز را فراموش مي كردم.

به شيطان گفتم: «لعنت بر شيطان»! لبخند زد. پرسيدم: «چرا مي خندي؟» پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام مي گيرد» پرسيدم: «مگر چه كرده ام؟» گفت: «مرا لعنت مي كني در حالي كه هيچ بدي در حق تو نكرده ام» با تعجب پرسيدم: «پس چرا زمين مي خورم؟!» جواب داد: «نفس تو مانند اسبي است كه آن را رام نكرده اي. نفس تو هنوز وحشي است؛ تو را زمين مي زند.» پرسيدم: «پس تو چه كاره اي؟» پاسخ داد: «هر وقت سواري آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي كرد بهت چي گفت؟ جايي كه ميري مردمي داره كه مي شكننت. نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم. تو تنها نيستي. توكوله بارت عشق ميزارم كه بگذري، قلب ميزارم كه جا بدي، اشك ميدم كه همراهيت كنه، ومرگ كه بدوني برميگردي پيشم.

در ميان هر سيب، دانه ها محدود است. در دل هر دانه، سيبها نامحدود. چيستانيست عجيب، دانه باشيد نه سيب.

خوشا آنانكه بذر آدميت، در اين ويرانه پاشيدند و رفتند.

دواي همه دردها نيكي است، به شرط آنكه ندانند شما نيكيد، وگرنه نخواهند گذاشت نيك بمانيد.

گذشته كتابي است كه بايد بارها خواند واز آن تجربه آموخت. آينده كتابي است كه اكنون توسط تو نوشته مي شود. بكوش تا آنچه را مي نگاري بعد از خواندنش لذت ببري.

مردي نبود فتاده اي پاي زدن، گر دست فتاده اي بگيري مردي.

آدمك آخر دنياست بخند، آدمك مرگ همينجاست بخند. دست خطي كه تو را عاشق كرد، شوخي كاغذي ماست بخند. آدمك خر نشوي گريه كني، كل دنيا يه سراب است بخند. آن خدايي كه بزرگش خواندي، بخدا مثل تو تنهاست بخند.

خدايا كمك كن: قاطع باشيم اما لجباز نباشيم، صبور باشيم اما مظلوم نباشيم، حاكم باشيم اما ظالم نباشيم، شجاع باشيم اما احمق نباشيم، راضي باشيم اما قانع نباشيم، بذله گو باشيم اما هرزه گو نباشيم، جاري باشيم اما ويرانگر نباشيم، صريح باشيم اما گستاخ نباشيم، ساكت باشيم اما بي صدا نباشيم، طناز باشيم اما لوده نباشيم، منتظر باشيم اما علاف نباشيم، راحت باشيم اما بي خيال نباشيم، محتاط باشيم اما ترسو نباشيم، سرشار باشيم اما لبريز نباشيم، متواضع باشيم اما ذليل نباشيم، حساس باشيم اما زود رنج نباشيم، تيز بين باشيم اما عيب بين نباشيم، سريع باشيم اما عجول نباشيم، بزرگ باشيم اما متكبر نباشيم.

در حيرتم از مرام اين مردم پست، اين طايفه زنده كش مرده پرست. چون هست به ذلت بكشندش و جفا، چون مرد به عزت ببرندش سر دست.

به مد پوشان بگوييد آخرين مد كفن است!

سرنوشت ننوشت، گر نوشت بد نوشت. اما باور كن نمي توان سرنوشت را از سر نوشت.

ايستاده مردن بهتر از زانو زده زيستن است.

انسان هيچ وقت بيشتر از آن موقع خود را گول نمي زند كه خيال مي كند ديگران را فريب داده است.

روزي دروغ به حقيقت گفت: ميل داري باهم به دريا برويم وشِنا كنيم. حقيقتِ ساده لوح پذيرفت وگول خورد. آن دو باهم به كنار ساحل رفتند. وقتي به ساحل رسيدند. حقيقت لباسهايش را در آورد. دروغِ حيله گر، لباسهاي او را پوشيد ورفت. از آن روز هميشه حقيقت عريان ولخت وزشت است. اما دروغ در لباسِ حقيقت با ظاهري آراسته نمايان وآشكار مي شود.

در شرايط دشوارِ زندگي، مردِ بزرگ به خود سخت مي گيرد و مردِ كوچك به ديگران سخت مي گيرد.

دريا باش كه اگر كسي سنگي به سويت پرتاب كرد، سنگ غرق شود نه اينكه تو متلاطم شوي.

به سحر مرغ حق زد اين ترانه، كه جهان سر به سر بود فسانه. مخوري تو فريب رنگ دنيا، سر سازش ندارد اين زمانه. بده ساقي آن شراب معرفت سوز، تو بزن مطرب نواي عارفانه. كه اگر ماند ز تو نام و يادي، بود اين تفسير عمر جاودانه.

ز حق توفيق خدمت خواستم، دل گفت پنهاني. چه توفيقي از اين بهتر، كه خلقي را بخنداني؟

هرچه داريم از اوست، هرچه نداريم صلاح اوست.

بيا عارف كه دنيا حرف مفت است، گهي نازك گهي پخ گه كلفت است. گهي عزت دهد گه خوار آيد، از اين بازيچه ها بسيار دارد. يكي را افكند امروز در بند، كند روز دگر او را خداوند. اگر كارش وفاقي يا نفاقيست، تمام كار عالم اتفاقيست. نه مهر هيچكس در سينه دارد، نه با كس كينه ديرينه دارد. دهد بر دهخدا نعمت همانجور، كه صد چندان دهد بر قاسم كور. به نادان آنچان روزي رساند، كه صد دانا در آن حيرت بماند.

دريا كه چنين فراخ روي است، پالايش قطره هاي جوي است. وان كوه بلند كه ابرناك است، جمع آمده ريزه هاي خاك است.

اين شعر توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده: وقتي به دنيا ميام، سياهم. وقتي بزرگ ميشم، سياهم. وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم. وقتي مي ترسم، سياهم. وقتي مريض ميشم، سياهم. وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم... و تو آدم سفيد، وقتي به دنيا مياي، صورتي اي. وقتي بزرگ ميشي، سفيدي. وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي. وقتي سردت ميشه، آبي اي. وقتي مي ترسي، زردي. وقتي مريض ميشي، سبزي. و وقتي مي ميري، خاکستري اي... و تو به من ميگي رنگين پوست!

در نگاه کساني که پرواز را نمي فهمند، هرچه بيشتر اوج بگيري کوچکتر خواهي شد.

اگر مثل گاو گنده باشي، ميدوشنت. اگر مثل خر قوي باشي، بارت مي كنند. اگر مثل اسب دونده باشي، سوارت مي شوند... فقط از فهميدن تو مي ترسند. (معلم شهید دکتر علی شریعتي)

ياد باد آن كه ز ما وقت سفر ياد نكرد، به وداعي دل غمديده ما شاد نكرد.

قند است لب تو گر تواني، از وي قدري به من رساني.

اگه دوباره اومدي، پيشم بمون عزيزم. بدون كه از دوري تو، همش من اشك ميريزم.

اي راحت جان من كجايي، در بردن جان من چرايي. بنواز به لطف يك سلامم، جان تازه نما به يك پيامم.

جرم دل عذرخواه من چيست، جز دوري تو گناه من چيست؟

گرچه ز غمت چو شمع سوزم، هم بي غم تو مباد روزم. عشقي كه چنين به جاي خود باد، چندانكه بود يكي به صد باد.

نه صبر بود نه خورد و خوابم، تا آنچه طلب كنم بيابم.

تو غرور مرا بشكستی، كه یه نامه برام نفرستی، به غریبه مگر دلبستی. تو بیا بسر بالینم، به دو بوسه بده تسكینم، كه شكوفه غم می چینم.

ميل دل مهربانم آنجاست، آنجا كه دل است جانم آنجاست.

بي يار منم ضعيف و رنجور، چون تشنه ز آب زندگي دور. شرطست به تشنه آب دادن، گنجي به ده خراب دادن.

چشاي عاشقم ميگه، به اين دل من شب و روز. ميگه نديدي دلبرو، تو آتيش غصه بسوز.

سكوتم را به باران هديه كردم، تمام شب به يادت گريه كردم. نبودي تا ببيني در فراغت، به هر ديوار سردي تكيه كردم.

درياب كه گر تو در نيابي، ناچيز شوم در اين خرابي. روزي آيي كه مرده باشم، مهر تو به خاك برده باشم.

تو دور و من از تو نيز هم دور، رنجور منو تو نيز رنجور.

اي كز تو وفاست بي وفايي، پيش تو خطاست بي خطايي. باشد كه وفايي از تو آيد، يا تير خطايي از تو آيد.

چون نيست مرا بر تو راهي، زين پس من و گوشه اي و آهي.

اشتياقي كه به ديدار تو دارد دل من، دل من داند و من دانم و داند دل من.

وقتي مياي قشنگترين پيرهنتو تنت كن، تاج سر سروريتو سرت كن. چشماتو مست كن همه جا رو بشكن، الا دل ساده و عاشق من.

اي مايه هر نازم، از عشق تو مي نازم. با درد فراق تو، ميسوزم و ميسازم.

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت، آتشي بود در اين خانه كه كاشانه بسوخت. تنم از وسوسه دوري دلبر بگداخت، جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت.

يا رب سببي ساز كه يارم به سلامت، باز آيد و برهاندم از بند ملامت. خاك ره آن يار سفر كرده بياريد، تا چشم جهان بين كنمش جاي اقامت.

اي غايب از نظر به خدا مي سپارمت، جانم بسوختي و به دل دوست دارمت. تا دامن كفن نكشم زير پاي خاك، باور مكن كه دست ز دامن بدارمت.

دير است كه دلدار پيامي نفرستاد، ننوشت سلامي و كلامي نفرستاد. صد نامه فرستادم و آن شاه سواران، پيكي ندوانيد و سلامي نفرستاد.

امشب ز غمت ميان خون خواهم خفت، وز بستر عافيت برون خواهم خفت. باور نكني خيال خود را بفرست، تا در نگرد كه بي تو چون خواهم خفت.

در آرزوي بوس و كنارت مردم، وز حسرت لعل آبدارت مردم. قصه نكنم دراز كوتاه كنم، باز آي كه باز از انتظارت مردم.

اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر، بازآ كه ريخت بي گل رويت بهار عمر. از ديده گر سرشك چو باران چكد رواست، كاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر.

صمنا با غم عشق تو چه تدبير كنم، تا به كي در غم تو ناله شبگير كنم. آنچه در مدت هجر تو كشيدم هيهات، در يكي نامه محال است كه تحرير كنم.

نگاهم كن كه من محتاج آن چشمان دلتنگم. بگو با من دوباره راز هستي را، كه من بي تو به يك دنيا شقايق دل نميبندم.

اي چشم و چراغ آشنايي، اي مظهر قدرت خدايي. چون ماه نهفته در پس ابر، رخساره به ما نمي نمايي.

يارب آن آهوي مشكين به ختن باز رسان، وان سهي سرو خرامان به چمن باز رسان. ماه و خورشيد به منزل چو به امر تو رسند، يار مه روي مرا نيز به من باز رسان.

ز در درآ و شبستان ما منور كن، هواي مجلس روحانيان معطر كن. اگر فقيه نصيحت كند كه عشق مباز، پياله اي بدهش گو دماغ را تر كن.

اي پيك راستان خبر يار ما بگو، احوال گل به بلبل دستان سرا بگو. ما محرمان خلوت انسيم غم مخور، با يار آشنا سخن آشنا بگو.

ديدم به خواب دوش كه ماهي بر آمدي، كز عكس روي او شب هجران سر آمدي. تعبير رفت يار سفر كرده ميرسد، اي كاش هرچه زودتر از در آمدي.

ز دو ديده خون فشانم ز غمت شب جدايي، چه كنم كه هست اينها گل خيرآشنايي. در گلستان چشمم ز چه روهميشه باز است، به اميد آنكه شايد تو به چشم من درآيي.

به روي برگ زندگي دو خط زرد مي كشم، و چشم عاشق تو را كه گريه كرد مي كشم. تو رفتي و بدون تو كسي نگفت با خودش، كه من بدون چشم تو چقدر درد مي كشم.

گر صبحه صد دانه شماري خوبست، ور جام مي از كف نگذاري خوبست. گفتي چه كنم چه تحفه آرم بر دوست، بي درد ميا هر آنچه آري خوبست.

باز من ديوانه ام مستم، باز ميلرزد دلم دستم. لحظه ديدار نزديك است، باز گويي در جهان ديگري هستم.

عاشق نتواند كه دمي بي غم زيست، بي يار و ديار اگر بود خود غم نيست. خوش آنكه به يك كرشمه جان كرد نثار، هجران و وصال را ندانست كه چيست.

در سلسله عشق تو جان خواهم داد، در عشق تو ترك خانمان خواهم داد. روزي كه ترا ببينم اي عمر عزيز، آن روز يقين بدان كه جان خواهم داد.

ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود، پنداشت رسد به منزل وصل تو زود. گامي دو سه رفت و راه را دريا ديد، چون پاي درون نهاد موجش بربود.

شب خيز كه عاشقان به شب راز كنند، گرد در و بام دوست پرواز كنند. هر جا كه دري بود به شب بربندند، الا در عاشقان كه شب باز كنند.

گفتم چشمم گفت به راهش ميدار، گفتم جگرم گفت پر آهش ميدار. گفتم كه دلم گفت چه داري در دل، گفتم غم تو گفت نگاهش ميدار.

تا بردي از اين ديار تشريف قدوم، بر دل رقم شوق تو دارم مرقوم. اين غصه مرا كشت كه هنگام وداع، از دولت ديدار تو گشتم محروم.

با ياد تو با ديده تر مي آيم، وز باده شوق بي خبر مي آيم. ايام فراق چون به سر آمده است، من نيز به سوي تو به سر مي آيم.

يا رب تو مرا به يار دمساز رسان، آوازه دردم به هم آواز رسان. آن كس كه من از فراق او غمگينم، او را به من و مرا به او باز رسان.

اي عشق تو مايه جنون دل من، حسن رخ تو ريخته خون دل من. من دانم و دل كه در وصالت چونم، كس را چه خبر ز اندرون دل من.

شبهاي دراز اي دريغا بي تو، تو خفته به ناز اي دريغا بي تو. دوري و فراق اي دريغا بي تو، من در تك و تاز اي دريغا بي تو.

سوداي سر بي سر و سامان يك سو، بي مهري چرخ و دور گردان يك سو. انديشه خاطر پريشان يك سو، اينها همه يك سو غم جانان يك سو.

اي دل چو فراق يار ديدي خون شو، وي ديده موافقت بكن جيحون شو. اي جان تو عزيزتر نه اي از يارم، بي يار نخواهمت ز تن بيرون شو.